و به ما رستگار مىشود هر كه رستگار شده در روز قيامت » . 575 / 2 . حسين بن محمد روايت كرده است از مُعلّى بن محمد كه آن را مرفوع ساخته در قول خداى عزّوجلّ : « فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ » « 1 » ، يعنى : « پس به كدام نعمت از نعمت‌هاى پروردگار خود تكذيب و انكار مىكنيد ؟ » ، كه گفت : « آيا به پيغمبر تكذيب مىكنيد ، يا به وصيىپيغمبر ؟ » و اين آيه در سورهء الرحمن فرود آمد . 576 / 3 . حسين بن محمد ، از مُعلّى بن محمد ، از محمد بن جمهور ، از عبداللَّه بن عبدالرّحمان ، از هيثم بن واقد ، از ابو يوسف بزّاز روايت كرده است كه گفت : امام جعفر صادق عليه السلام اين آيه را تلاوت فرمود : « فَاذْكُرُوا آلاءَ اللَّهِ » « 2 » ، يعنى : « و به ياد آوريد نعمت‌هاى خدا را » . حضرت فرمود كه : « آيا مىدانى كه نعمت‌هاى خدا چيست ؟ » عرض كردم : نه . فرمود كه : « آن بزرگ‌ترين نعمت‌هاى خداست بر خلق خويش و آن ، ولايت و دوستى ما است » . 577 / 4 . حسين بن محمد ، از مُعلّى بن محمد ، از محمد بن اورَمه ، از على بن حسّان ، از عبدالرحمان بن كثير روايت كرده است كه گفت : از امام جعفر صادق عليه السلام سؤال كردم از قول خداى عزّوجلّ : « أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللَّهِ كُفْراً وَ أَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دارَ الْبَوارِ » « 3 » . حضرت فرمود كه : « مقصود از آن ، همهء قريش‌اند ؛ آنان كه با رسول خدا صلى الله عليه و آله دشمنى نمودند ، و براى او جنگ بر پا كردند ، و وصيّت وصىّ او را انكار كردند » . 28 . باب در بيان اين‌كه متوسمّين ( و به فراست دريابندگانى ) كه خداى عزّوجلّ ايشان را در كتاب خويش ذكر فرموده ، ائمّه عليهم السلام اند و سبيل امامت در ايشان ثابت و لازم است 578 / 1 . احمد بن مهران ، از عبدالعظيم بن عبداللَّه حسنى ، از ابن ابى عُمير روايت كرده است كه گفت : خبر داد مرا اسباط زُطّى فروش « 4 » و اسباط گفت كه : در خدمت امام جعفر صادق عليه السلام بودم ، پس سائلى آن حضرت را سؤال كرد از قول خداى عزّوجلّ : « فِي ذلِكَ لَآياتٍ

--> ( 1 ) . الرحمن ، 13 . ( 2 ) . اعراف ، 69 . ( 3 ) . ابراهيم ، 28 . ( 4 ) . و زطّى ، جامه‌اى است منسوب به سوى زُطّ ، به ضمّ زاى معجمه و تشديد طاى مهمله ، كه طائفه‌اى از اهل هندند . ( مترجم )